Mr. Majevski’s Dream

Posted on by
Reply

lonely-old-man

The night has passed, and the next one, and the one after that… Then a whole year, a century… My whole life has vanished like a last drop of morning dew on a sage leaf in the garden of my grandmother. The passing of time was as inevitable as in cheap, silent, Hollywood films: fast, sad, and persistent.

From his very birth Mr Majevski behaved like an old-school gentleman. Good-natured, as every true Russian soul must be, his politeness was to the best Parisian etiquette, his education was to the precision of the finest Viennese waltzes. He was appropriately nurtured into believing that the only way to truly deserve the respect of others is to show a true respect back. His wealthy Russian family, who immediately after he was born moved to Belgrade,  gave him everything, yet denied him one thing only – a right of choice. He was madly in love with a beautiful, but, alas, poor girl. The love of his life was Miss Olga Hofman, an old blacksmith’s daughter, who grew up in the heat of her father’s workshop, educated by the sound of his hammer and anvil. As much as she was not to be given to him, he was never allowed to have her either.

 “I was in love blindly, persistently, eternally, like a white swan. My first love was my only love, and my last love. I had barely turned twenty-one when I decided to steal Olga and elope with her to the ends of the world. I was even ready, if the world turned out to be flat, to jump off the edge with her into a void of the universe. But, the war has brutally robbed me of my happiness. One day, a train took my little Jewish girl away. With a yellow star ribbon tied around her arm, she was lead to a sad, sudden, and cruel one way journey!”  

Mr Majevski stopped being a gentleman and became a wolf! He became Mr Majkovic! Instead of Chopin’s gentle music, he was now listening to the fierce screaming of machine guns, and the ferocious drumming of bomb blasts. Fighting the people who stole from him the only reason of his existence, he was at the same time fighting his own self. Out of the war he emerged as captain, then became a major, and after a while, a colonel. He retired as a general! He remained in active military service for one reason, and one reason only – to be able to find his Olga!

 “I have never abandoned the idea that she is still somewhere out there, waiting for me to rescue her. Not even when I was told that after she entered this German concentration camp, her trail has gone completely cold. Not even when I found out that surviving Hofmans have relocated to Israel, and that on any list of Hofmans there was no mention of any person by the name of Olga. Not even when I turned the world upside down, hunted high and low searching for her. Not even when I realised that my world doesn’t even exist anymore, not even when I still stubbornly refused to stop my stubborn quest for her.”

General Majkovic stopped being a general, because other people have decided so. The new government didn’t appreciate his devotion to his job, his diplomatic skills, his eighteen-hour-per-day self-imposed working shifts. They did not appreciate his tenacity to work “till death stops him”, as he used to say himself. He was retired by an army decree, and since he had no immediate family, no possessions, no property (all the money he had, he diligently spent travelling the world), and not even next of kin, he was put into an old people’s care home at the outskirts of Belgrade, in a suburb of Bezanijska Kosa.

“I have spent my days surrounded by people who in their lifetime either had everything or had lost everything. I had – nothing! Only my dream, and a simple determination to at least dream it until the end. But then, one morning, at the door of my room, hesitant to enter, an elderly lady appeared. Once fashionable now shabby hat she was wearing was concealing half of her face. The other half was decorated by a blonde tress that only my Olga had. A lock of her hair that always had a tendency to run towards me.”

Retiree Majkovic didn’t want to wake up any more. Not even when he was told that his dream is almost at an end, and that his strong wish to be reunited with his one and only was more powerful than the destiny itself. The same destiny that made his Olga, after being liberated from the camp by the Red Army, escape to Moscow, where she survived by working as a laundress and a seamstress. In Moscow, where she was everything except someone’s. In Moscow where under a false name she saved every hard earned penny to look for her beloved Majevski. She couldn’t have imagined that on the other side of the world he was waiting for her! Wishing to spend her last days in the town where she was born, determined, old, and tired Jewish lady decided to move into an old people’s care home at the outskirts of Belgrade, in a suburb of Bezanijska Kosa.

“Not in my wildest dreams could I have imagined that I would be waiting for her my whole life. But, she was my whole life, my life sentence, my fate, my curse and damnation. I do not know whether those tears that never leave the depths of our eyes can be counted as cried. Only that last morning, the first and only morning with her I’ve realised that persistence is the only thing really worth in this life. In that split second, when I thought I had seen her at the threshold of my retirement home room, in this dream that continually fights to become reality.”

Reward for his persistence lasted a few seconds at most, yet during those last moments a gentleman, a warrior, a general, and a pensioner Majevski saw his whole life – he saw her! With a smile on his face, while his thin, white hair was gently being stroked by an aged hand of Olga Hofman, he finished his beautiful dream. His eyes remained forever closed. Persistent and happy!

Less than a week later, on the modest, white gravestone, next to his name, her name was carved in too…

(The story of “Mr. Majevski’s Dream” is just part of my new book … and the book is, like the rest part of my old life…)

* Special thanks to Srđan Perović for translation

A.S.Jovanović

old man old woman

 

San gospodina Majevskog

Posted on by
1

lonely-old-man

Prošla je ta noć, i sledeća, i još jedna noć posle nje…Prošla je godina, vek…Ceo život mi je protekao kao poslednja kap jutarnje rose sa lista žalfije u bašti moje bake. Vreme je prolazilo, kao što samo vreme ume da prolazi u jeftinim holivudskim nemim filmovima. Brzo, tužno i uporno!

Gospodin Majevski bio je od samog rođenja pravi predratni gospodin, mekan kao svaka ruska duša, vaspitan po pariskom bontonu, školovan na bečkim valcerima. Naučen da poštovanjem drugih zaslužuje i svoje poštovanje. Imućna ruska porodica koja se po njegovom rođenju preselila u Beograd dala mu je sve i uzela samo jedno – pravo na izbor! Voleo je lepu, al sirotu! Gospođicu Olgu, ćerku starog kovača Hofmana… vaspitavanu na dorćolskom bontonu, školovanu na zvucima čekića i nakovnja. Nisu mu je dali, nisu joj ga dozvolili!

»Bio sam zaljubljen kako samo beli labudovi umeju da se zaljube… slepo, uporno i za čitav život! Prva ljubav bila mi je i jedina, ali i poslednja. Tek napunih dvadeset i prvu i reših da je ukradem i s njom pobegnem na kraj sveta. Pa da, ako je on zaista ravna ploča zajedno skočimo u svemirski bezdan! Ali, tada je moju sreću ukrao rat. Moju malu Jevrejku odneo je voz! Sa žutom zvezdom na ruci odvedena je u jednom pravcu. Iznenada, tužno i uporno!«

Gospodin Majevski prestao je da bude gospodin i postao je vuk! Postao je Majković! Umesto Šopenovih nežnih nota slušao je surovo vrištanje mitraljeza i bubnjanje bombi. Boreći se protiv onih koji su ukrali razlog njegovog života, borio se i protiv sebe. Iz rata je izašao kao kapetan, posle rata postao je major, a nakon nekog vremena i pukovnik. U penziju je otišao kao general! Ostao je u vojnoj službi iz jednog jedinog razloga – da lakše pronađe svoju Olgu!

»Nisam nikada odustao od ideje da je ona tamo negde i da čeka da je spasem. Ni kad su mi rekla da joj se posle ulaska u nemački logor izgubio svaki trag. Ni kad sam saznao da su se preživeli Hofmani preselili u Izrael, ali da na spisku svih Hofmana ovog sveta nema nijedne Olge. Ni kad sam prevrnuo nebo i zemlju tražeći je. Ni kad sam saznao da moj ceo svet zapravo više ne postoji. Ni kad sam uporno odbijao da prestanem da budem uporan«

General Majković prestao je da bude general, jer su drugi tako odlučili. Nova vlast nije cenila njegovu posvećenost poslu, njegove diplomatske sposobnosti, njegovo 18-očasovno radno vreme. Nisu cenili njegovu upornost da radi »čak i do smrti«, kako je umeo i sam da kaže. Penzionisali su ga, i kao osobu bez porodice, imetka koji je potrošio na putovanja po svetu i bez staratelja smestili u penzionerski dom na Bežanijskoj kosi.

»Živeo sam okružen ljudima koji su u životu imali sve ili ostali bez svega. Ja sam imao – ništa! Samo svoj san i upornost da ga makar odsanjam do kraja. I onda, jednog jutra, na vratima moje sobe pojavila se starija gospođa kojoj je iskrzani šešir skrivao polovinu lica, dok je preko druge polovine padao uvojak koji je imala samo moja Olga. I koji je uvek uporno bežao ka meni«.

Penzioner Majković nije više želeo da se budi. Čak ni kad su mu rekli da je njegov san došao da samog kraja i da je njegova uporna želja da dočeka svoju prvu i jedinu, sada gospođu Hofman, bila jača od sudbine. Iste one koja je Olgu, naterala da nakon oslobađanja jevrejskog logora uz pomoć ruskih vojnika pobegne u Moskvu, u kojoj je bila i pralja i švalja. U kojoj je bila sve, samo ne nečija. U kojoj je pod drugim imenom uporno i vredno radila kako bi skupila novac i širom Rusije tražila svog Majevskog. Ni sanjala nije da je na drugom kraju sveta Majković čekao nju! U želji da poslednje dane svog života provede u rodnom gradu, uporna, umorna i stara Jevrejka izabrala je penzionerski dom na Bežanijskoj kosi.

»Nisam ni sanjao da ću je čekati celog svog života. Ali ona i jeste bila ceo moj život, moja doživotna robija, moj usud i moja kletva. Ne znam da li se u isplakane računaju i one suze koje nikada ne poteku, tek tog prvog i poslednjeg jutra s njom shvatio sam da je upornost jedina stvar koja se u životu isplati. Makar i na taj jedini sekund kada mi se učinilo da sam je ugledao na vratima svoje penzionerske sobe, makar i u ovom snu koji uporno prestaje da bude san.«

Nagrada za njegovu upornost trajala je tek nekoliko sekundi, ali je za to vreme gospodin, ratnik, general i penzioner Majevski video je ceo svoj život – video je nju! Sa osmehom na licu, dok mu je sedu kosu nežno mazila ostarela ruka Olge Hofman, završio je svoj predivni san. I ostao sklopljenih očiju. Uporan i srećan!

Nepunih sedam dana kasnije, pored njegovog, na skromnom spomeniku od belog kamena isklesano je i njeno ime.

(Priča “San gospodina Majevskog” je samo deo moje nove knjige… a ta knjiga je, kao i sve ostalo deo mog starog života… Jednako kao i priča “Marina – čudno ime za ljubav“)

A.S.Jovanović

old man old woman

 

BLOGOMANIJA 2012: DA LI JE BLOG POSTAO KOLUMNI GLOG?!

Posted on by
Reply

Do pre samo godinu dana san svakog blogera bio je da postane kolumnista. A onda su ti neki interneti, “mejlevi”, “sajtevi”, virali, šerovi, SEO-vi, pejdževi i tviteri postali dostupni i razumljivi svima. Čak i kolumnistima. Poput pauka web je ispleo svoju mrežu oko čitave planete. Ko je uspeo da se za nju uhvati na vreme preživeo je, ko joj se opirao u njoj je našao ili će tek pronaći svoj poslednji ENTER.

Blogeri su gotovo preko noći postali bitna kategorija, a njihovi postovi brži, lepršaviji i raznovrsniji, oslobođeni stega i pritisaka, lišeni staromodnog  kolumnističkog odela od tvida. Postali su toliko dostupni, da je danas gotovo svako dobio mogućnost na zvanični i javno izraženi stav.

Za razliku od blog posta, za koji je potrebna sića, dobra volja i bilo kakav povod, status kolumniste je morao da se zasluži. Ne računajući vanvremenskog Tirketa, grandioznog Preleta, lucidnog Tijanića gotovo svi ostali su morali kredibilitet vredan sopstvenog kutka da zarade ostavljajući mozak na rezervi, muda u večitom procepu, a srce na terenu. Morali su da budu beskopromisni, dozirani, samo svoji, prehrabro ludi i diplomatski prikočeni kad i gde zatreba. Morali su da umeju da kažu ono što čitalac želi, a ne može ili ne ume, na način na koji će biti autentičan, originalan, stručan, analitički, edukativan, ali razumljiv. Morali su da daju poruku, da upere svoje kolumnističko svetlo ka izlazu iz tunela u koji svakim svojim minijaturnim umetničkim delom ulaze. Biti kolumnista u Srbiji bila je čast. Za nekog dobrano preplaćena, za nekog nikad zaslužena, ali za svakog – ČAST!

A onda je pobedila demokratija, a vlast je devalvirala čast. Boja na novinama postajala je sve bleđa, papir sve tanji, tiraži sve manji, a kolumnisti sve manje svoji. Oni malobrojni koji nisu želeli da se predaju sami bili su razoružani na jedan od dva omiljena načina vlasnika svega i svačega – finansijski ili fizički.

Sunovrat printa gotovo istovremeno posklopio se sa onlajn revolucijom i za samo nekoliko meseci reč „kolumna“ kao da je ostarila za više od 100 godina. Ono malo preteklih analitičara u ono malo preživelih print izdanja postali su artisti na žici koja vodi preko ambisa ispod kojeg se, poput besnih pasa vlasnici i „vlasnici“ polumrtvih medija bore za svoje parče crvljive šnicle. Postali su taoci nemanja.

Pojedinci su na vreme skinuli odelo od tvida, ogrnuli ono modernije od twitta i nastavili da duvaju u propeler vetrenjače. Pojedinci su svoju skribomaniju izlečili kreativnim samoubistvom. Pojedinci su gotovo nestali.

Kosrist blogokratije ipak je jednako opasna kao i njena kolateralna šteta u vidi ziliona polupismenih poluidiota koji su se drznuli da se samoproglase bitnim blogerima. Svet u kojem blogerska scena Srbije pokušava da se postavi na nekakve klimave staklene noge jednako je anarhičan odumirućem printu, sa osnovnom razlikom što je za sticanje statusa „internet kolumniste“ sada potpuno nebitno proći bilo kakav period inicijacije. Dovoljno je okačiti svoje pisanije na neki od besplatnih servisa ili na svoj lični, od kevine penzije zakupljen sajtić, šerovati na društvene mreže, nahvaliti par šatro bitnijih sujetnih kolega, mahom „ja, pa ja“ autora i već si postao – BLOGER. U moru budalaština, nebitnjačkih tekstova, često pisanih kao na popravnom ispitu iz srpskog za sedmi osnovne postalo je gotovo jednako nemoguće doći do autorskog komentara vrednog trošenja 10 kvalitetnih minuta života kako bi on postao kvalitetniji makar za minut više od toga.

Jer to je nama naša borba dala, da imamo blo post lišen bilo kakvog spinovanja, lobiranja, jeftinog preprovidnog promovisanja… za maršala.

Upravo Kizina Blogomanija predstavlja početnu tačku i prekretnicu sa koje se može u dva pravca. U totalnu anarhiji, gde će nekvalitet, svaštarenje, ljubomora, banalni sponzorluk i arčenje autorstva ubiti kredibilitet i ono malo kvalitetnih autora s potencijalom da budu noseći stubovi onlajna. U brlog u kojem će svi biti veći ili manji volonteri i gde neće niko moći da odvoji zrno od kukolja, na radost one iste demokratske vlasti koja ostaje bez jednog od najopasnijih dresera, kritičara i kontrolora. I gde će se blogeri izdržavati od sopstvenih zanoktica.

Ili u smeru koji podrazumeva borbu za integritet, kreibilitet i poštovanje stečeno kvalitetom. Borbu da budu objavljivani gde treba i plaćeni koliko zaslužuju. Ni manje ni više. Gde će reputaciju sticati onako kako su je sticali kolumnisti… oni isti koji će ostati pusta nedosanjana blogerska želja.

Umesto P.S. Da postoji kladionica sa ovom ponudom stavio bih brdo para na opkladu da će mnogi blogeri postaće veći kolumnisti nego što bi ikad bili da im se ostvario onaj san s početka ovog teksta. Za razliku od njih mnogi kolumnisti nikad neće postati blogeri. A svet neće prestati da se vrti, baš kao što će autor s mudima, svojim stavom i kvalitetom biti poštovan koje god odelo bude obukao i objavljivao na novinskom papiru, vebu ili listu kupusa.

Autor ovog blog posta zvanično je najčitaniji srpski kolumnista u poslednjoj deceniji. Od 2002. Godine do danas objavio je preko 2.500 kolumni i autorskih komentara u više dnevnih novina, nedeljnika, mesečnih izdanja. Prema istraživanju, svaku njegovu kolumnu u rubrici „Sir Oliver“ 2007. godine u magazinu Scandal u proseku je (mimo interneta) čitalo više od pola miliona ljudi. Od 2009. Do 2012. objavljivao je kolumne u Dnevnim novinama Press na dnevnom nivou, što je poduhvat bez presedana na srpskoj medijskoj sceni. Autor je više romana, nagrađivanih priča, eseja, scenarija, TV i radio emisija. Trenutno angažovan na projektu Telegraf.rs.

 

Blogomanija 2012. (Stara planina 7. – 9. 12. 2012)
(preuzeto sa sajta www.blogomanija.me)

Blogomanija je regionalna konferencija posvećena blogu i blogerima, koja će se održati od 7. do 9. decembra u hotelu Falkensteiner Stara planina. Na konferenciji će se okupiti najpopularniji blogeri iz Srbije i celog regiona, kao i veliki broj posetilaca koji prate i poštuju njihov rad ili žele da uđu u vode blogovanja. Tema prve Blogomanije biće uticaj blogova i društvenih mreža na društveni i politički život u Srbiji i regionu.

Blog je jedno od najefikasnijih oruđa u formiranju stavova najširih slojeva društva, i potpuno slobodan izraz mišljenja nezavisnih i često veoma stručnih autora. Takođe, blog je trenutno jedan od najdominantnijih načina za promociju pojedinaca i kompanija.

Cilj Blogomanije je uspostavljanje komunikacije između regionalne zajednice blogera i kompanija, države, kao i dijaloga između online i offline medija. Ideja je da se na jednom mestu okupe svi sadašnji i budući blogeri kako bi razmenili i stekli nova znanja o ovom sve moćnijem medijskom kanalu koji menja svet oko nas.

 

 

 

ANDRIJA MILOŠEVIĆ: Nespontani voditeljski pobačaj, pola Banjo-pola fenomenalno!

Posted on by
4

U vreme mog odVastanja glumci poput AndVije Miloševića nisu postojali. ZapVavo, nisu smeli ni da se nazovu glumcima. Voditeljom? Puuuu, daleko bilo, tek to nisu smeli nipošto. Tada se ta vVsta peVfomeVa nazivala statistom. Danas su statisti velike gazde, još veći glumci i najveći TV voditelji, a sve zahvaljujući boVbi za izjednačavanje pVava svih boja, Vasa, naVoda, naVodnosti i seksualnih opredeljenja.

U ono vVeme takvi kao Milošević su se pojavljivali u jednoj ili dve scene… klimoglav, eventualno osmeh i – paljba. Napuniš bulju štiklom i bežiš nazad u zavičaj. Eventulano su mogli da dobiju ulogu nameVnika u Veklami za pVoliv, dijaVeju i slične stomačne tegobe. Ako je neko imao sVeće da bude i dobaV statista dobijao je više uloga, pa je tako Bata Kameni bio i Nemac i paVtizan i četnik i domobVan i vozač i pVegaženi. Za Vazliku od njega ovaj novokomponovani, pVeplaćeni i pVecenjeni statista u glavnoj ulozi čitavog života je – Banjo. Nekad na Pinku, danas na PVvoj, sutVa ko zna gde. DobVo nam učinjelo. Nekad je poslednji mohikanac bio sinonim za nešto unikatno i vVedno, danas je svaki indijanac kome se ne vVaća u zavičaj Vešio da to postane. Čak i oni mohikanci koji su se pVoslavili zahvaljujući poglavicama i vVačevima koji im pišu viceve, uloge i na taj način ih mentalno šminkaju da postanu ono što se u javnosti danas naziva – VIP. Oni zbog kojih i dobijaju naslovne stVane, dupleVice, tezge… a ti “oni” smo mi, scenaVisti koji ne znaju ni sva slova. Kmeeeeeeeeeee!

Elem, jebeš “V”, TviteV je sinoć (17.11.2012.) goVeo kao nikad do sad, nakon Miloševićevog maestValnog peVfoVmansa u “PVvom glasu SVbije”, nakon jedne od najgoVe odigVanih uloga voditelja u istoViji sVpske televizije. Neki se džambasi kleli da od onog glumatanja u „SuVvajveru“ ne može goVe, kad ono međutim – može i goVe i dole. Neosmišljenim, usiljenim, veštačkim nastupom, uz isfoliVani smeh kao nabavljen s azeVbejdžanskog buvljaka i oVgazmično ponavljanje sedam Veči (jebeno je kad moVaš sam da smišljaš scenario, a nema ni šaptača) Milošević je uspeo nezamislivo – da na TviteVu postane jači tVend od samog #PGS takmičenja. Uspeo je da bude 20 puta komentaVisaniji od sjajnih pevača, zanimljivog žiVija, dobVe pVodukcije. Uspeo je da sve hejteVe, ali i one neutralne (čak ga je pVpzvala i Goca KaVić, oličenje TW toleVancije) okupi baš u danu kad je Gotovina likovao, a PaVtizan gubio. Totalni #win. ŠmiVanje koje se dopalo samo onima koji se šlihtaju poznatima ili su obavezni da ga hvale zbog pVipadnosti istoj TV paVtiji, kompaniji, veVi, boji, Vasi i seksualnom opVedeljenju. Svi ostali su Vekli – FUJ! Vekli su: Izbacite ga, idi na pjenu od mora, ne kvari nam gušt, čitaj knjige (nakon gramatičkih nepismenosti). Pojavio se i tvit: „Da Andriju izbacite iz #pgs pošaljite sms na 0180-800-900 sadržine MARŠ U ______________ ”.

Njegova na silu eufoVija je tako tVajala, tVajala I tVajala. I dotVajala je dotle da se Milošević tako uzbudio da je u ime svih tviteV hejtova odgovoVio baš autoVu ovih Vedova. I to pVilično oViginalno – ismevajući upVavo stvar na koju sam najosetljiviji, činjenicu da i poVed svih napoVa Voditelja, pVetpostavljenih, bivših i nadVeđenih nisam uspeo da savladam pravilan izgovoV slova “V”. Ne znajući da sam pVestao da se na pomenutu pVozivku ljutim poodavno, još u vVeme kad sam shvatio da sam heteroseksualac i da mi je jedini način da pRozivačima odgovoVim bilo šaputanje ovog slova na jastuku njihovih keva. I zaista, njima nije smetalo, a meni kasnije Vekoše da mi dobVo stoji.

Što bi sam nespontani voditeljski pobačaj Vekao: “Sjajno, odlično, vrhuski, divno, neverovatno, FE-NO-ME-NAL-NO!”

Sve to nije, niti će ikad biti dovoljno ljudima koji se na TV stanicama išta pitaju, jer oni imaju svoju logiku, svoje lobije i svoje Vazloge da nas muče akcentima, usiljenošću, statistima. JeV se njima geneValno jebe za stav gledalaca, koji im svakako ne plaćaju pVetplatu, pa samim tim nemaju pVavo ni da hejtuju. Ako ti se ne sviđa – pVomeni kanal. “A i koga zabole za taj neki TNJITTER?!” Umesto da uče i na gVeškama i na uspesima. Ivan Ivanović je najbolji pVimeV za to. Njemu možda i pišu scenario dVugi, ali ga on tako haVizmatično, šmekeVski i duhovito uveVljivo iznosi da je zasluženo na vVhu.

Da se odmah Vazumemo, o Andriji Miloševiću pVivatno zaista ne mislim ništa loše (dok se ne dokaže suprotno) i ono malo što ga poznajem je kao momčinu, veseljaka, pozitivca. Dakle, ovde nije Več o njemu, ovde je Več o osobi koju on neuspešno glumi. Ovde je Več o statistima koji vladaju i kVadu hleb talentovanima koji nemaju ni pVilike da se pokažu, a ni zavičaj u koji se ne bi vVatili. Ovde je reč o o ljudima koji možda ne znaju sva slova, ali znaju da su nam se amaterizam, folirancija i banjizam odavno popeli na kurac. Pavdon, kuVac.

P.S. Ne mislim na sebe, ja sam na vVeme shvatio da nisam za Banja, već za novinaVa. Ili kako pobačaj tvitnu: “Press se ugasio, gde ćeš sada da radiš, ti novinaru jedan”.

P.S.S. Onima koji se ne slažu sa ovib blogpostom se unapred i unazad izvinjavam. Posle Survajvera i “Pevaj, brate”, a neposredno pre nove sezone Prvog glasa Srbije uživajte na Banjinoj pjeni od mora. Pavdon, od moVa.

 

 

TWEET GRADER: Isidora Bjelica najuticajniji tviteraš u Beogradu, @Sir Oliverrr najuticajniji tviteraš među novinarima u Srbiji

Posted on by
1

Tweet grader, jedan od najrelevantnijih servisa za merenje uticaja korisnika Tvitera svrstao je Isidoru Bjelicu na prvo mesto najuticajnijih tviteraša u Beogradu. Odmah iza  poznate književnice nalaze se Vlado Georgiev, Jelena Karleuša, FK “Crvena Zvezda”, a sa ponosom ističem da se autor ovog teksta (čitaj – moja malenkost) nalazi na 11. mestu, ali da je, sudeći po Tweet graderu zvanično najuticajniji tviteraš među novinarima u Beogradu, ali i Srbiji.

Ne računajući prva dva mesta (jer je u pitanju spamer profil) u prvih 15 su još i Željko Joksimović, Seka Aleksić, Istok Pavlović, Zoran Torbica, Mlađan Dinkić, dok se na beogradskoj TOP 50 listi iza mene nalaze tviter profili Zeke Milionera (12.), RTS-a (13.), Dragana Šutanovca (20.), portala Smedia (21.) i Telegraf.rs (25.), Milorada Čavića (28.), Cece Ražnatović (31.), Jelene Trivan (32.), Američka ambasada (35.)

Slični rezultati su i kada je u pitanju srpska TOP 50 lista, s tim što je na njoj na čelu tviter profil Dnevnih novina “Blic”, a na njoj se, u prvih 20 nalaze još i Exit festival, Nenad Čanak, B92. I kada jeu pitanju srpska lista na njoj sam na 19. mestu, ali sam takođe prvi od novinara. Zapravo, na srpskoj TOP 50 listi, nalazi se još samo Maja Nikolić, ex Japundža, voditeljka RTS-a. Na srpskoj listi je i nešto veći broj spamer profila.

Što se mene lično tiče kuriozitet je i da sam od svih koji se nalaze  na ovim listama najkraće na Tviteru (aktivan sam tek od februara 2012., kada me je Zoran Torbica naterao da se zarazim), kao i da od prvih 20 u Beogradu imam najmanje pratilaca (8.000), što ovaj uticaj čini još značajnijim.

Tweet grader meri uticaj po 10-ak parametara. Broj pratilaca (pravih) nije odlučujući faktor već samo jedan od parametara, ali je bitna komunikacija i interakcija na Tviteru, bitne su osobe koje vas prate i njihov uticaj, kao i osobe koje vas retvituju. Meri se i učestalost tvitovanja, šerovanja zanimljivih linkova, koliko se i kome odgovara na tvitove
i još nekoliko vrlo bitnih stavki.

Ne bih voleo da ovaj blog post iko shvati kao kurčenje, već kao želju da se zaista konačno zna ko je ko i ko je gde, jer su neutemeljeno samoreklamerstvo i samopromocija bez osnova poprilično uzeli maha na društvenim mrežama, a priča o uticaju je jedna od najomračnijih tema od ekspanzije srpskog Tvitera.

P.S. Izvinjavam se svima koji su se na tviteru našli povređeni zbog objavljivanja ovog blog posta. Posebno onima koji se ne bi našli da ih je ovaj sajt negde svrstao. Izvinjavam se i ljudima koji su pogrešno skontali moje objavljivanje blog posta, ali glupane je nemoguće zaglupljivati. Uz obećanje da ću takvima nastaviti da dajem povoda da se samopovređuju. Ko me dobro poznaje, zna i bez objašnjavanja: Jebe mi se i za uticaj i za uticajne i za isticajne, volim samo duhovite i drugačije… Kao što jednom već napisah ovde.

Cela lista može se videti ovde:

http://tweet.grader.com/index.php?Action=TwitterUsersByLocation&City=BELGRADE&State=00&Country=RS

TOŠE PROESKI (1981-2007): Zajdi, zajdi, pali anđele!

Posted on by
1
Kolumna koju sam napisao tog tužnog 16.10.2007 i koja je objavljena dva dana kasnije! Prema zvaničnim podacima pročitalo je više od milion ljudi u Srbiji! U znak poštovanja, a na ovu tužnu godišnjicu, objavljujem je i online!
Zajdi, zajdi!

Ne postoje velika i mala ljubav! I, nekada reči nisu dovoljne da se ova emocija opiše ili izrazi. Ne postoje velika i mala bol! Često nijedna suza nije dovoljno duboka da se prepuni nečija duša!
Do pre nekoliko dana bio sam ubeđen da ne postoje velika i mala smrt. A, onda je otišao Toša! I sada svaki pedalj svoje vere u ljubav, bol i iskrenu tugu dovodim u pitanje. Jer, nije otišao tek neko! Otišao je jedini čovek koji nije imao senku na balkanskoj estradnoj sceni. Otišao je bezgrešnik!
U jednom od brojnih intervjua, Toše je u novinama koja uređujem pokušao, pre par godina, da se, ničim iznuđen, prikaže kao veliki ljubavnik. Na nagovor osobe koja je vodila računa o njegovoj karijeri, pristao je tada da ispriča nešto što ga je na tren učinilo mačo likom umesto plišanog mede. Iako su svi, pa i on znali da je to nepotrebno, piar savetnici su mislili da će šatrošvalerski tarzanizmi biti još jedan vetar u jedra njegove karijere. A, karijera je i tada, ali i nakon toga imala svoju najčistiju viziju, jer niko tako talentovan nije se rodio na ovim prostorima još od Zdravka Čolića, pa još tri veka unazad. Sad se kajem što sam pristao da objavim njegovu namensku izjavu, naletelu u vreme kada su neki dušebrižnici, iz čiste dosade, dovodili u pitanje seksualno opredeljenje malog princa.
Po njemu sada će se nazvati neki festivali, pojaviće se “bezbroj” bliskih kolega kojima je obećao poslednji duet, biće objavljeno nekoliko »poslednjih intervjua«, a Todor, plišani meda balkanske estrade, ostaće nekima od nas merna jedinica za snagu vere u ono gore.
Ne postoje velika i mala vera. Ono u šta sada ne želim da verujem jeste bilo kakvo popovski zamumuljeno opravdanje da je morao da ode neko ko je to najmanje na ovoj planeti zaslužio. Da uvek najbolje od nas dragi Gospod prima preko reda, iz samo njemu znanih razloga. Ne verujem više u ona »nekakva« obrazloženja, izrečena od strane ovozemaljskih skretničara za raj. Verujem samo da je tik uz nekog mog Boga, mesto našao dobri Toša.
Za neke ljude mislite da će večno živeti, smejati se, disati, hodati i biti deo vašeg života. I da će večno pevati himnu bogova, na neki svoj, poseban način.
Zajdi, zajdi, naše jasno sonce, i neka ti Bog dušu čistu prosti!

16.10.2007.

Press.rs

Pročitajte i priču “Marina – čudno ime za ljubav”!

KULTURNI VAĆAROŠ: Peđa Marković – prepodobni, mirotočivi preprodavac knjiga na crno!

Posted on by
Reply

Ministarstvo kulture, informisanja i informacionog društva sredinom ove godine kupilo je 2.616 knjiga, odnosno 24 naslova, u vrednosti od 1.171.903,12 dinara, od izdavačkog preduzeća „Stubovi kulture – Vreme knjige“, čiji je vlasnik bio tadašnji ministar Predrag Marković, piše sajt Pištaljka. Odluku o izboru ovog preduzeća potpisao je, navodno, lično ministar Marković, a ugovor i rešenje o prenosu sredstava ministrovoj firmi potpisala je tadašnja državna sekretarka Snežana Stojanović Plavšić.

Mnogi su se začudili kako je moguće da jedan takav gospodin može da bude vaćaroš. Da čovek sa imidžom Patrijarha Pavla ima iole mrlju u biografiji. Da prepodobni mirotočivi Peđa uopšte pravi senku kada hoda.

Sticajem životnih okolnosti, pre nego šo sam postao predobro plaćeni novinar, bio sam pisac. Te davne 1999. završio sam, a godinu dana kasnije i objavio roman “Bilo jednom jedno vreme”. Ceo tiraž planuo je, iako za mene niko nikad nije čuo. Između ostalog knjiga se prodavala i u “Stubovima kulture”… otud ovo što sledi (a objavljeno je u Pressu kao kolumna 13.03.2011.) nije od “dobro obaveštenog izvora”, niti iz “prve ruke”… Ovo je iz nulte ruke… ovo se dešavalo meni, ali i svim ostalim samostalnim autorima koji su sarađivali s firmom patrijarholikog Peđe.

TV Pressing

Zašto je bilo neobično da ministar kulture mora da ima diplomu faksa? Zar nije dovoljno to što je neko državnik i što je godinama prodavao knjige na crno?

Rekonstrukcija vlade u Srbiji protiče uz pomalo polujavne buke i pomnogo medijske bruke! Tako je svugde u svetu. Ništa neobično! Jedni se otegnu, drugi se protegnu, sjaše Kurta, uzjaše Murta, a mi smo vazda osedlani. Ništa neobično!

Pogotovo nije neobično ni to što novi ministar kulture, informisanja i informacionog društva Predrag Marković nema završen fakultet. Znam mnoge koji imaju fakultetsku diplomu, pismenost im je na nivou ponavljača u šestom osnovne, a veze nemaju u kom delu Beograda se uopšte i nalazi fakultet koji su „završili“. I kome je uopšte, u državi koja je poslednjih nekoliko decenija obesmislila obrazovanje i degradirala inteligenciju bitno šta piše na nekom ćelavom parčetu hartije. Ako je bivši predsednik Srbije mogla da bude osoba koja je u školi bila oslobođena fizičkog (a ovo je u moje vreme bio nejstrašniji mogući blam), a ministar policije lik koji je hapšen zbog obijanja trafike, zašto bi bilo neobično da novi ministar kulture, informisanja i informacionog društva mora da ima diplomu bilo čega? Zar nije dovoljno to što je neko državnik (ma šta to u prevodu na srpsko-srpski značilo) i što je usavršavao istoriju i kulturu u Madridu i Barseloni?

Razumem čoveka, jer i sam sam životni fakultet usavšavao u Americi, putujući uzduž i popreko jedinom zemljom na svetu u kojoj se na delu ceni sposobnost i znanje više od bilo kakvog parčeta hartije. U Čikagu sam završio i pisanje svog romana i objavio ga nakon povratka u Beograd. Ništa neobično! Posebno ne u državi u kojoj ima više pisaca nego čitalaca i manje državnih funkcija nego državnika! Ali, tek sledi ono neobično!

Taman nas zaraziše demokratskim promenama, koje su implicirale ukidanje crnoberzijanštva i prodavanja kvalitetnih stvari u kuvanim kantama ispod tezge, kad saznadoh kako funkcioniše sistem prodaje književnih dela u Srbiji. Odnesete po pedesetak knjiga u nekoliko jačih književnih lanaca, napravite otpremnicu na desetak komada koji se stalno vode na stanju, a sve što se proda mimo toga plati vam se „onako“. U slengu se ova prodajaja zvala „na crno“ i „na belo“. Kad nestane, opet donesete pedesetak komada, opet se proda „na crno“, a na zvaničnom stanju, na „belo“ uvek stoji ista cifra – desetak komada. Kome se sistem nije dopadao mogao je da postavi karton na Bulevaru ili otvori tezgu na Kaleniću i da radi drugačije. Da li je ovo bila klasična prevara? Da! Da li su knjižari tako vaćarili državu za porez? Da! Da li je i ovo neobično? Ne!

Neobično je samo to što su se u to vreme, ali i u vreme dok je ovaj neobični državnik sa stajlingom patrijarha bio predsednik skupštine, knjige na vaćaroški način prodavale u knjižarama „Stubovi kulture“ (gle parodije), čiji je osnivač i vlasnik upravo Predrag Marković. I neobično je što o ovoj „kulturnoj vaćki“ niko nema muda da progovori već godinama… ni pisci, ni izdavači!

Verujem da se tamo negde u administraciji “Stubova kulture” na stanju (na belo) još uvek vodi roman “Bilo jednom jedno vreme”. Verujem da ću se jednog dana, nakon povlačenja iz novinarstva (nadam se vrlo brzo) ponovo baviti pisanjem proze. Ne verujem samo u jedno – da će Marković zbog svojih vaćki biti sankcionisan. Jer, u pravu sam u svemu, osim u jednom… osim u nazivu svog tadašnjeg romana… nije “bilo jednom jedno vreme”… još uvek je!